Waarom je baby gedragen wil worden

Ongeveer 9 maanden lang mocht je kindje in jou groeien. Hij hoorde je hartslag, het rommelen van je darmen, je gedempte stem, het bloed dat door je aderen stroomt en... hij was altijd in beweging. Zelfs als jij stil lag, dan was er een lichte deining. 

Toen was het zover. Je kindje werd geboren en kreeg te maken met immens veel veranderingen; het water dat hem altijd omhulde was verdwenen, er was licht, de geluiden waren harder, anders en meer, hij moest naar adem happen en het was koud. Met wat geluk mocht je kindje na de geboorte direct op jouw borst liggen en praatte je geruststellend tegen hem, wellicht nam je partner deze rol op zich en kon je kindje alvast wat aan zijn geur en warmte wennen. Met wat pech kwam hij in vreemde handen en was hij weg van alles wat hem vertrouwd was. 

De eerste paar weken is je baby vaak nog zo aan het wennen aan alles om hen heen, dat hij stilletjes luistert, ruikt, kijkt en voelt wat er in de steeds groter wordende wereld om hem heen gebeurt. Hij sabbelt op zijn handjes als hij honger heeft, maakt smakgeluidjes en, als er geen reactie komt, gaat hij huilen. Het is zijn enige manier van communiceren als de eerdere signalen niet worden opgepikt. 
Natuurlijk geef je hem drinken en schone luiers, en toch kan het zijn dat hij steeds vaker huilt. Dat hoort bij zijn ontwikkeling, wordt in sommige fases erger en.. is een signaal. Ouders raken soms enorm gefrustreerd omdat hun kindje zich niet laat wegleggen. 'Zodra ik hem wegleg zet hij het op een gillen.' 'Ze wordt hysterisch als ik uit beeld ga.' Het voelt soms enorm machteloos om niet te weten waarom je kindje huilt. Krampjes, allergieën, een blokkade in de nek door een te snelle of niet-natuurlijke geboorte, het kunnen allemaal redenen zijn voor je kindje om te huilen. Er is echter één oorzaak die lange tijd niet werd erkend: je kindje heeft honger. Huidhonger.

Nestblijvers of nestvlieders?

Zoogdieren worden grofweg in twee categorieën verdeeld: nestblijvers en nestvlieders. 
Nestblijvers zijn dieren als leeuwen, honden en konijnen. Ze worden blind en hulpeloos geboren en hebben een instinct dat ervoor zorgt dat ze doodstil blijven liggen als ze alleen gelaten worden, anders lopen ze het risico gevonden te worden door roofdieren. Ze worden gevoed met vette melk, waardoor ze langdurig alleen kunnen zijn terwijl ouders op zoek gaan naar voedsel. 
Nestvlieders zijn dieren als giraffen, koeien en herten. Het zijn dieren die vrijwel direct na de geboorte mobiel en redelijk zelfredzaam zijn, omdat ze mee moeten komen met de ouders. Ze worden gevoed met eiwitrijke melk voor snelle opbouw van botten en spieren. 

Lange tijd werd gedacht dat mensenbaby's 'nestblijvers' zijn: we worden immers hulpeloos geboren en zijn niet in staat op welke manier dan ook voor onszelf te zorgen. Er is echter nog een derde categorie: 

Draaglingen!

Mensen zijn draaglingen, net als kangoeroes en... apen. Kijkend naar de evolutietheorie, is het eigenlijk heel logisch. Een aap klampt zich vast aan zijn moeder en is bij haar waar ze gaat. Hij laat haar enkel los als een andere aap het dragen overneemt. Ooit een aap gezien die zijn kind op een andere tak te slapen legt?

Als je een mensenbaby optilt, gaan in een reflex de handjes open en de knietjes omhoog: startklaar om gedragen te worden. Als je je vinger in een babyhandje duwt, sluit het zich direct. Een reflex om alles vast te pakken wat zich in je handen (en voeten!) bevindt wijst op de vacht die we ooit hadden. Toen die vacht verdween, droeg de mens zijn baby bij zich in een lap stof, een mand of wat verder voor handen was. In de tijd van de jagers-verzamelaars (eeuwen geleden), droegen de ouders hun kinderen dicht tegen hun lichaam als zij op zoek gingen naar voedsel. Zo waren de kinderen beschermd tegen roofdieren en andere gevaren en konden ze worden voorzien van moedermelk wanneer dat nodig was. Bovendien leerden ze zo hoe de wereld werkte. 
Moedermelk bevat minder eiwitten dan de melk die nestvlieders krijgen en minder vetten dan de melk van de nestblijvers. Onze melk bevat veel melksuiker (lactose) voor de groei en de ontwikkeling van de hersenen. De melk is lichtverteerbaar en moet daarom regelmatig worden gedronken om de bloedsuikerspiegel op peil te houden. Daarom drinken baby's vaak ook meerdere nachtvoedingen. Ze willen dan even checken of ze nog veilig zijn en brengen dan gelijk hun bloedsuikerspiegel weer op peil. 

Met de uitvinding van de kinderwagen en het idee dat baby's een eigen kamer moeten hebben, zijn veel van de natuurlijke instincten van de mens op de achtergrond geraakt. Althans, van de VOLWASSEN mens. De baby geeft nog altijd instinctief aan dat hij de nabijheid van zijn verzorgers nodig heeft en zal huilen als hij die mist. 

Vele onderzoeken hebben inmiddels aangetoond dat het schadelijk is om baby's te laten huilen. Tijdens het huilen stijgt de cortisospiegel. Cortisol is een hormoon dat wordt aangemaakt in stress-situaties en werkt bij grote hoeveelheden als gif voor het brein. Het idee dat een baby 'zelf in slaap moet leren vallen' is dan ook behoorlijk achterhaald. Zijn oerinstinct zegt hem dat hij het risico loopt dood te gaan als hij alleen is, hij is immers volledig reddeloos en kan niet anders dan te gaan huilen tot zijn verzorgers hem weer oppakken. 


Het is dus heel logisch dat je kindje huidhonger heeft, maar we hebben niet altijd onze handen vrij om hem te dragen. Het huishouden moet immers ook gebeuren en zo zijn er meer zaken waarbij we onze handen nodig hebben.

En dan komt het oeroude dragen weer om de hoek. Lang leve de draagdoek en ergonomische dragers die onze kindjes de nabijheid bieden die ze nodig hebben en ons tegelijkertijd de mogelijkheid bieden om onze handen te gebruiken voor de dingen die we willen doen.  

Bronnen en aanverwante arikelen

  • http://www.scientias.nl/de-baby-laten-huilen-is-gevaarlijk/